فراخوان مشترک به شرکت درتظاهرات ۱۳ ژوئن در ژنو امسال نیزاجلاس سالانه "سازمان جهانی کار" مثل همیشه درهفته دوم ماه ژوئن ۲۰۱۷ در ژنو برگزار می شود و مثل هرسال، دار و دسته ی وابسته به رژیم به نام "نمایندگان کارگران ایران" به ژنو فرستاده میشوند تا از رژیم سرمایه داری و ضد کارگری جمهوری اسلامی دفاع کنند. در جایی که تشکل های مستقل کارگری در ایران ممنوع است، تشکل هایی نظیر "سندیکای کارگران شرکت واحد و نیشکر هفت تپه " و ... غیر قانونی اعلام می شوند و مسئولین آنها تحت تعقیب قرار گرفته و به زندان محکوم می شوند، و هرگونه فعالیتی برای ایجاد تشکل های مستقل کارگری، سرکوب می شود، مزدورانی را به عنوان "نمایندگان" کارگران ایران به این گونه مجامع بین المللی فرستادن، توهین آشکاری به طبقۀ کارگر ایران است. مبارزه کارگران در دفاع از حق تشکل و اعتصاب که از حقوق پایه ای است، توسط این رژیم سرکوب و پایمال می شود. ما فعالین جنبش کارگری در خارج کشور، بدون داشتن هیچ توهمی نسبت به "سه جانبه گرائی" ، به منظور رساندن صدای اعتراض فعالان کارگری ایران و در دفاع از حقوق مسلم آنان، که توسط جمهوری اسلامی تماماً پایمال می شود، درحالی که خود امضا کننده برخی از مقاوله نامه های این سازمان جهانی در التزام به همین حقوق می باشد، همچون هر سال آکسیونی در مقابل ساختمان این سازمان در ژنو برگزار می کنیم و از همه ایرانیان آزادیخواه و مدافع جنبش کارگری میخواهیم تا در این حرکت اعتراضی متحدا در حمایت از کارگران ایران همراه شویم. "کلکتیو سندیکاهای فرانسه در حمایت از کارگران ایران " با همکاری و حمایت اتحادیه های سوئیسی و سوئدی در ادامه فعالیتهای خود در پشتیبانی از کارگران ایران، امسال نیز، در این تظاهرات در برابر محل اجلاس سازمان جهانی کار شرکت می نمایند تا در غیاب نمایندگان واقعی و منتخب کارگران ایران ، بلندگو و صدای خواسته های آنان بوده و به حضور نمایندگان قلابی و انتصابی دولت جمهوری اسلامی با اراده ای واحد در کنار ما اعتراض کنند. حضور هرچه گسترده تر نیروهای آزادیخواه و مدافعین حقوق کارگری به ما امکان می دهد تا با حمایت نیروهای مترقی بین المللی، بتوانیم مانع از تشبثات ضد کارگری جمهوری اسلامی شویم. زمان : از ساعت ۱۳تا ۱۵ روز ۱۳ ژوئن مکان : میدان ملتها ، در مقابل سازمان ملل ، ژنو کانون همبستگی با جنبش کارگری ایران – هانوفر کانون همبستگی با مبارزات کارگران در ایران – فرانکفورت کانون همبستگی با کارگران ایران – گوتنبرگ شورای همبستگی با جنبش کارگری ـ پاریس کانون همبستگی کارگران ایران و کانادا کمیته حمایت از کارگران ایران - تورنتو کمیته همبستگی با جنبش کارگری ایران – استرالیا کمیته همبستگی کارگران ایران وسوئد همبستگی سوسیالیستی با کارگران ایران – فرانسه نهاد همبستگی با جنبش کارگری در ایران – غرب آلمان انجمن کارگری جمال چراغ ویسی انجمن سوسیالیستهای سوئد شورای هماهنگی علیه کشتار جمهوری اسلامی ( فریاد خاوران) کمیته چپ شیکاگو اتحاد چپ ایرانیان واشنگن اتحاد چپ ایرانیان ونکوور اتحاد چپ سوسیالیستی ایرانیان بخشی از فعالین چپ در لس آنجلس کمیته دفاع از مبارزات مردم ایران - شیکاگو کمیته یادمان کشتار زندانیان سیاسی دهه شصت در ایران – مونترال پنجشنبه ۱۱ خرداد ۱۳۹۶ برابر با ۰۱ ژوئن ۲۰۱۷

مشکل کارگران روغن قو در دولت قبل شروع شد

http://www.karvakargar.ir/fa/Main/Detail/59280

به نوشته روزنامه کار و کارگر درتاریخ روز سه‌شنبه ۲۹ فروردین  ۱۳۹۶ آمده است : شش سال پیش و در زمان دولت پیشین، کارخانه روغن نباتی قو به بخش خصوصی واگذار شد و مصادف شدن این واگذاری با تشدید تحریم‌های اقتصادی باعث شد تا بهانه‌گیری درباره آلاینده بودن فعالیت‌های آن آغاز شود.
بخشی از مشکلات کارخانه روغن نباتی قو به فشار اقتصادی ناشی از تشدید تحریم‌های اقتصادی دولت قبلی بازمی‌گردد. این کارخانه به خاطر این مشکل بزرگ نمی‌توانست مواد اولیه مورد نیاز خود را تهیه کند. بعد از اینکه بنیاد اقتصادی کوثر در مقام مالک، این واحد صنعتی را در سال‌های منتهی به دهه۹۰ به بخش خصوصی واگذار کرد، یک‌شبه ادامه فعالیت کارخانه قو با حجم انباشت‌شده‌ای از مشکلات مواجه شد. یکی از مشکلات این واحد صنعتی متهم شدن به آلایندگی هوای پایتخت است ولی اگر سازمان محیط زیست واقعا نگران سلامتی اهالی مناطق همجوار با این کارخانه است، چرا تاکنون اقدامی برای جابه‌جایی عوامل آلاینده‌تری مانند ترمینال جنوب انجام نداده است.
البته به نظر می‌رسد که مالکان خصوصی از تعطیلی این کارخانه چندان بدشان نیاید. زمانی زمین‌هایی که کارخانه در آن واقع شده بود چندان ارزشی نداشت اما حالا با وسیع‌تر شدن شهر، قیمت زمین‌ها هم بالا رفته و پشت تغییر کاربری و تجاری‌سازی این زمین‌ها، سود کلانی خوابیده است.
درباره پرداخت نشدن بخشی از مطالبات مزدی کارگران در ماه‌های منتهی به سال ۹۶، نیز باید گفت که کارفرما با وساطت برخی نهادها متعهد شده که مطالبات مزدی کارگران را پرداخت کند، اما نکته‌ای که در این میان باید به آن توجه شود این است که این نهادها بیشتر نقش ریش سفیدی و کدخدامنشی دارند و نمی‌توانند کارفرما را حتما ملزم به پرداخت مطالبات کارگران کنند.
متاسفانه در قوانین موضوعه کشور پرداخت مطالبات مزدی کارگران برای کارفرما چندان الزامی نیست. در نظر داشته باشد که اگر کارفرما اقساط وام، عوارض و مالیات خود را پرداخت نکند با چه جریمه‌های سنگینی مواجه می‌شود اما پرداخت نکردن مطالبات مزدی برایش چندان محلی از اعراب ندارد که این یک ضعف قانونی است.
در پایان باید گفت تعطیل شدن یک به یک کارخانه‌هایی که بیشی از نیم قرن عمر دارند و زمانی صدها کارگر در آن مشغول بودند یک هشدار جدی است که امیدواریم با هوشمندی مدیران دولتی این اتفاق در مورد کارخانه‌ای مانند روغن قو اتفاق نیافتد، ولی افکار عمومی در کنار اطلاع یافتن از تعطیلی یک کارخانه، باید این موضوع را نیز بداند که روند تعطیلی یک کارخانه در چه زمانی و توسط چه افرادی آغاز شده تا در صورت لزوم در نگرش خود به جامعه پیرامون تجدیدنظر کند.

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن /  تغییر دادن )

درحال اتصال به %s